Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874–1945

Rydszard Bogdziewicz
Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874–1945

WSSP, Lublin 2013
oprawa twarda, 344 strony
format A4
ISBN 978-83-60594-24-7

Opracowanie niniejsze obejmuje obiekty turystyczne istniejące od XIX w. do 1945 r. w granicach Polski z 1939 r. Na zachodzie granice tego obszaru stanowił więc Beskid Śląski, a na wschodzie Góry Czywczyńskie i Połoniny Hryniawskie.
Wzmiankowane zostały też schroniska działające w Beskidzie Śląsko-Morawskim na tzw. Zaolziu, którego obszar został włączony do Polski w październiku 1938 r.
Wyjątkowo wspomniano również kilka obiektów znajdujących się poza granicą Polski, ale w strefie przygranicznej, z których polscy turyści korzystali nawet częściej, aniżeli turyści z Węgier czy Czechosłowacji.
Umownym początkiem opracowania jest rok 1874, w którym rozpoczęło działalność pierwsze schronisko zagospodarowane (nad Morskim Okiem w Tatrach) Uruchomione przez organizację turystyczną. Jak wiadomo, 1939 r. przyniósł kres działalności wielu schronisk, w tym wszystkich obiektów w Karpatach Wschodnich, niemniej jednak niektóre z nich, na obszarze Beskidów i Tatr, działały również w trudnych warunkach okupacyjnych. Z tego względu cezurą czasową opracowania jest 1945 r., czasy powojenne należą już do zupełnie innego okresu dziejów zagospodarowania turystycznego polskich gór.